Ga wokken!

Er was een periode een reclamespotje op de televisie, waarbij een Indisch mannetje een wok met blote handen op pakte en zei: ”niet zo mokken, ga lekker wokken” Dit had Bas schijnbaar nogal aangesproken en elke keer dat ik op iets liep te mopperen zei hij: “hé mam, niet zo mokken, ga lekker wokken”

Ruim een maand nadat Bas was overleden, kwam Marie-José op een dag thuis met de mededeling: “ik heb zoiets vreemds gevonden op het fietspad” Ze liet mij een digitaal Casiohorloge zien, op zich niet echt vreemd. Wat wel vreemd was dat was de tekst die op het displaytje van het horloge liep: 

met stomme verbazing las ik die tekst over en over. Daarna heb ik het horloge op de kast gelegd. Later toen Hans thuis kwam moest ik het hem zo snel mogelijk laten zien en ook hij keek met grote verbazing wat er op stond. Hij legde het horloge ook weer op de kast, maar omdat het mij nogal intrigeerde keek ik een half uurtje later weer op dat horloge. Groot was mijn verwondering dat de tekst ineens was veranderd in: “dinsdag 19.30 handbal”. Wat we ook probeerden de eerste tekst bleek helemaal verdwenen. Het horloge belande weer op de kast en bleef daar liggen. Af en toe keken we of de tekst nog veranderde, maar daar was geen sprake van.

Na enkele weken ging Marie-José op verjaarsvisite bij een vriendin, daar waren nog andere gasten. Iemand vroeg aan de meisjes of ze misschien iemand op school kenden die een casiohorloge had gevonden. Haar zoon had zijn net nieuwe horloge op school verloren, dezelfde school waar zij op zaten. Marie-José vertelde dat ze op het fietspad bij ons huis een casiohorloge had gevonden. Wonderlijk was ook dat die zoon hem op school had verloren en niet bij dit fietspad was geweest. Deze jongen heet dus ook nog Bas.

©Databeesje