|
|
|
Op 5 mei 1979 werd Bas geboren, een late maar bijzonder
snelle
bevalling, hij had geen tijd te verliezen. En zo heftig verliep zijn
hele leventje, alles moest geprobeerd, meegemaakt en ervaren worden.
Bas was een buiten kind, speelde altijd buiten, weer of geen weer,
binnenzitten was een straf. De basisschool was een regelrechte ramp,
Bas kon er niet aarden, de lagere tuinbouwschool was hem letterlijk op
het lijf geschreven, hier voelde hij zich thuis en deze doorliep hij
met succes. Hij had zijn plek gevonden, zijn vrije tijd besteedde hij
zo volop mogelijk, achteraf voor ons onbegrijpelijk dat iemand zoveel
kan hebben gedaan. Hij was vaak te vinden op boerderij "Het Geertje",
hij hielp daar en sleutelde daar met vrienden aan brommers, ging elke
week handballen, hielp in de winter met de vogelvoedering en hielp de
dierenambulance. En gek genoeg zagen wij hem ook nog regelmatig thuis.
Het leek wel of hij onbewust wist dat hij maar weinig tijd had, zo veel
moest hij doen, zo weinig slaap had hij nodig. Wij zeiden wel eens:
“hij is in de verkeerde tijd in het verkeerde lichaam
geboren, hij zou veel beter op zijn plaats zijn in een primitieve
stam”. Hij was zo natuurlijk, zo OER!
17 APRIL 1997
Zijn wekker ging en zoals gebruikelijk werd Bas er niet
wakker van,
maar ik wel. Ik brulde om het hoekje van zijn deur, “Joh, kom
er nu uit, volgens mij word je nooit volwassen!” En dit was
het laatste wat ik tegen hem heb gezegd, een half uurtje nadat hij weg
was kwam de rest van het gezin uit bed. Net toen we aan het ontbijten
waren, ging de bel…. Er stonden twee agenten voor de deur en
ik wist: het is echt vreselijk mis! Hans en ik gingen in de politieauto
mee naar het ziekenhuis en daar lag Bas. Ik dacht dat mijn hersens
explodeerden en voelde daarna alles in een waas aan mij voorbij
trekken. Het beeld zoals Bas daar lag, zijn gezicht voelde nog warm en
straalde zo’n verbazing uit……. Onze
lieve, mooie, sterke gave knul, waarom moest het zo zijn? Waarom??? Die
vraag, waarom startte je brommer die ochtend, waarom reed die
vrachtwagen daar, waarom brak je niet gewoon alleen maar een arm of
zo??????
AFSCHEID
Het toeval wilde dat we na het overlijden van mijn
moeder het met de
kinderen over zaken als "afscheid" nemen en begraven hadden gehad, en
Bas had toen (zo jong als hij was) zeer stellig gezegd dat hij
gecremeerd wou worden en ook dat als hij dood zou zijn, hij niet wilde
dat iedereen bij hem kwam kijken. Hij zei: Het is een rest van mij, dat
is mijn drol ook, en daar wil ook niemand naar kijken. Wij, Hans en ik
zijn wel een paar keer bij hem geweest, Marie-José had een
knuffeltje voor hem genaaid en wou dat bij hem in de kist leggen,
Eveline wilde niet kijken, zij wou aan hem blijven denken zoals hij
levend was. DAARNA Het leven lijkt zo anders, zo onvolledig, wij kunnen
vaak onze draai niet vinden. Er ontbreekt een radertje en de machine
loopt niet meer! Onze relaties onderling hebben ups en downs, alle vier
zoeken we hoe we zonder Bas verder gaan. En nog steeds valt dat niet
mee, soms gaat het een tijdje goed, soms weer wat minder. Gelukkig
krijgen we veel steun van wat familieleden en een paar hele lieve
vrienden, die elk moment dat het nodig is voor ons klaarstaan.
HIBISCUS
Bas plantte een hibiscus
zomaar midden in de tuin.
de zomer na zijn sterven
stond deze juichend in bloei;
wie wilde ons
vertellen:
Het leven gaat door!
|
|