Verloren en kwijt

Een voor mijn omgeving hoogst irritante karaktertrek van mij is, dat als ik iets verloren heb of kwijt ben, dat ik dan tot het oneindige kan blijven zoeken. Meestal vind ik het dan ook wel, na veel spitten en denkwerk, terug. Hopeloos wordt men ervan, men roept: “het komt heus wel weer tevoorschijn!”. Ik blijf echter zoeken, of het nou om een bezem of een brief gaat, ik moet het terug vinden. Als het echt onvindbaar blijkt, blijft dit in mijn hoofd doormalen, “waar kan dat ding toch zijn?”.

Elke keer als ik aan iemand vertel dat ik mijn zoon verloren heb, denk ik: “dit klopt niet, ik heb hem niet verloren, maar ik ben hem wel kwijt.” Zoeken en terug vinden is er niet bij, ik weet dat dit niet kan, zinloos is. Toch zoek ik, iets zal de leegte toch op moeten kunnen vullen? 
Ik zou meer voor mijn meisjes en mijn man willen betekenen ze optimaal gelukkig te maken, maar ik weet niet of ik dat wel kan. Zij zijn ook iemand kwijt, zij hebben ook die leegte, die niet op te vullen lijkt. We proberen de herinneringen, de goede en de minder goede, te bewaren, te koesteren. Dit maakt alleen dat je dan weer geconfronteerd wordt, met wat er weg is. Zo blijf ik doorzoeken naar iets wat nooit terug te vinden is en zal ik vermoedelijk verder moeten leren leven met dit stuk leegte.

©Databeesje