|
|
|
Na
het ongeluk van Bas
kwam ik na de schok in een wereld terecht, waarvan ik dacht wat doe ik
hier nog, heeft het nut? De woorden om mijn gevoel te uiten barsten uit
mijn lijf, ik moet alles wat er in mij opkomt op papier zetten. Er zijn
periodes, soms maanden dat dat niet lukt en soms moet het allemaal weer
op schrift. Gedichten, herinneringen uit gelukkiger tijden en gevoelens
over diverse zaken, ik moet ze opschrijven, teruglezen, laten lezen en
er over nadenken. Het teruggaan in de tijd, mijn eigen jeugd of toen we
nog een volledig gezinnetje waren geeft zo nu en dan een prettig
tevreden gevoel, maar soms benadrukt het weer je gemis. Is het wel goed
om terug te vallen op je verleden? Is het egoïstisch om je zo
nu
en dan je te laten leven door je verdriet? Natuurlijk moet je in het
heden leven, je moet jezelf en degene die je liefhebt, je man, je
andere kinderen, kansen geven voor de toekomst. Maar hoe moeilijk dat
is en hoe uitzichtloos dat kan zijn, dat realiseer je je als je het
“gewone” leven probeert op te pakken en mee te
lopen in het
gareel. Soms denk ik dat alles een illusie is,
één groot
toneelspel waar iedereen aan meedoet. Daarom vlucht ik soms weg in mijn
herinneringen en in mijn wereld van gedachten, en of dat iets helpt en
goed doet, moet de tijd maar leren.
|
|
