Samen
Er zijn momenten in een mensenleven die op zich geen belangrijke gebeurtenis zijn, maar omdat ze zo’n speciaal gevoel achterlaten. Soms denk je aan dergelijke momenten terug, maar als het persoon waarmee je die momenten hebt beleefd er niet meer is, zijn het ineens kostbare monumenten geworden. Je denkt er vaak aan terug en koestert ze.
Zonnetje
Het was voorjaar, Bas zat voor op de fiets in het stoeltje. We hadden Eveline naar de kleuterschool gebracht en een waterig voorjaarzonnetje probeerde de polders te verwarmen. Bas wees naar koetjes, naar schaapjes en naar de tractor die door een boer werd gestart. Soms stopte ik even en zei, “kijk eens!” Samen verwonderden we ons over alles wat we zagen, ik genoot van zijn enthousiasme. Als ik een prettig plekje zag, stopte ik, haalde Bas uit het stoeltje en liet hem lekker even scharrelen terwijl ik ontspannen in het vochtige gras zat. Hij plukte grasjes, proefde ervan, hij peuterde met zijn kleine vingers in de aarde en proefde er van en vroeg doodleuk, “mama hapje?” Ik schaterde het dan uit en knuffelde hem en hij knuffelde met zijn vieze met aarde en gras besmeurde mondje terug, hij aaide mijn wang met zij groezelige handje. Ik genoot zo van dit alles. Terug naar huis voelde ik me blij, wat een heerlijk stel kinderen heb ik toch, ik begon te zingen: “Je bent een kind van de zon…..”(Elly en Rickert) En Bas riep erdoor: “zonnetje, zonnetje” En of de zon dat hoorde? Ineens ging hij feller schijnen en kon je de warmte voelen, het was lente, de lente van mijn leven?
Plantenpraatjes
De zomervakantie van 1996 waren wij op vakantie in Assen. Bas kwam later, hij was eerst op tienertoer met vrienden geweest. Ik zie hem nog aankomen op de camping, met die grote camouflagerugtas op zijn rug, hij was zo vies, maar hij had zó genoten. Terwijl ik met afschuw de stinkende inhoud uit de rugtas viste, vertelde Bas zijn belevenissen. Toen de tas leeg was, besloot ik niet de moeite te nemen om die geurende berg kleren te wassen. We zouden wel wat nieuwe spullen kopen, zó vies als alles was, vreselijk! Het weer was niet echt daverend, dus om er toch wat van te maken gingen we wat dagjes uit. Zo gingen we ook een keer naar de Hortus in Haaren, daar waren de tuinen van Ming en die wilde ik wel eens kijken. Nadat we daar rustig hadden rondgekeken en een kopje Chinese thee hadden gedronken, gingen Bas en ik samen nog wat bij de rest van de tuinen kijken. De anderen hadden daar geen zin in, dus die zochten een plekje in de zon. Samen slenterden Bas en ik tussen de planten en bomen, Bas vertelde mij alles wat hij over de planten en bomen die wij zagen wist. Wij verwonderden ons over vreemde varianten, over grote bladeren van planten die we niet kenden en maakten grapjes. Het was ineens zó knus, zo ontzettend vertrouwd, net als toen op de fiets; zo bijzonder….. Toen we weer vlak bij de anderen waren, liepen we op een schaduwrijk pad en ik kreeg ineens het gevoel: ”dit wil ik vast houden, dit moment is zo mooi, zo kostbaar”, terwijl ik toen nog niet wist dat Bas het jaar daarna er niet meer zou zijn. En dit is dus iets moois wat Bas mij nagelaten heeft, de herinnering aan dat bijna magische moment tussen die hoge bomen.
En niemand kan me dat afnemen!
©Databeesje
